จากกฏหมายข้างต้น หมายถึงว่า ถ้าทายาทคนใด เอาทรัพย์มรดกไปซ่อน ไปแอบขาย แอบให้คนอื่น โดยโกงทายาทคนอื่นที่มีสิทธิได้ หรือรู้อยู่ว่าทรัพย์นั้นเป็นมรดก ที่พี่น้องคนอื่นต้องมีสิทธิได้รับ ถือว่าทายาทคนนั้นยักย้าย หรือปิดบังทรัพย์มรดกแล้ว

ประเด็นต่อมา การยักย้ายหรือปิดบังทรัพย์มรดกนั้น ผลในทางกฏหมายจะเป็นอย่างไร ต้องพิจารณาจากทรัพย์มรดกทั้งหมดที่มีอยู่ แยกได้ 2 แบบคือ

1. ถ้าทายาทคนนั้นยักย้าย หรือปิดบัง “มากกว่า” ส่วนที่ตนจะได้ กรณีนี้ ต้องถูกกำจัดไม่ให้ได้รับมรดกทั้งหมด ยกตัวอย่าง เจ้ามรดก มีทายาท 3 คน มีทรัพย์สินคือ ที่ดิน 1 แปลง มูลค่า 1 ล้านบาท เงินฝาก 5 ล้านบาท เท่ากับว่า ทรัพย์มรดกมีทั้งหมด 6 ล้านบาท ต้องแบ่งกันระหว่างทายาท คนละ 2 ล้านบาท

แต่ ! ทายาทคนหนึ่ง แอบถอนเงินไปจากบัญชี 3 ล้านบาท มากกว่าส่วนที่ตนจะได้ คือ 2 ล้านบาท ดังนั้น ทายาทคนนั้นต้องถูกกำจัดไม่ให้ได้มรดกเลยสักบาทเดียว เท่ากับว่าทายาทอีกสองคน จะได้รับมรดกคนละ 3 ล้านบาท

2. หากเจ้ามรดกมีทรัพย์มรดกจำนวน 3 ล้านบาท และมีทายาท 3 คน ทายาทแต่ละคนจะมีสิทธิได้รับเงินคนละ 1 ล้านบาท หากทายาทคนนึง แอบถอนเงินออกไป 500,000 บาท ซึ่งน้อยกว่าส่วนที่จะได้ ทายาทคนนั้น ต้องถูกกำจัดไม่ให้ได้รับมรดกเพียงเท่านั้น คือ 500,000 บาท ซึ่งต้องนำไปแบ่งให้กับทายาทที่เหลือ เท่ากับว่า ทายาทคนที่เหลืออีกสองคนนั้น จะได้รับเงินคนละ 1,250,000 บาท ส่วนคนที่แอบถอนเงินออกไป จะได้รับเพียง 500,000 บาท

แต่ทั้งหมดที่กล่าวมานั้น เป็นกรณีที่ต้องฟ้องคดีต่อศาล และเข้าสู่การพิจารณาของศาลเท่านั้น

The post เรื่องที่ 3 ว่าด้วยเรื่อง “กำจัดมิให้ได้รับมรดก” appeared first on Suwaniti Law Office.

ป.อ. มาตรา 326 บัญญัติไว้ว่า ผู้ใดใส่ความผู้อื่นต่อบุคคลที่สาม โดยประการที่น่าจะทำให้ผู้นั้นเสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่น หรือถูกเกลียดชัง ผู้นั้นกระทำความผิดฐานหมิ่นประมาท ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสองหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

ป.อ. มาตรา 328 บัญญัติว่า ถ้าความผิดหมิ่นประมาทได้กระทำโดยการโฆษณาด้วยเอกสาร ภาพวาด ภาพระบายสี ภาพยนต์ ภาพหรือตัวอักษรที่ทำให้ปรากฏไม่ว่าด้วยวิธีใดๆ แผ่นเสียง หรือสิ่งบันทึกภาพ หรือบันทึกอักษร กระทำโดยการกระจายเสียงหรือการกระจายภาพ หรือกระทำการป่าวประกาศด้วยวิธีอื่น ผู้กระทำต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสองปี และปรับไม่เกินสองแสนบาท

จากคำถามด้านบน ผมขอยกคำพิพากษาศาลฎีกา มาให้ท่านผู้อ่านได้ศึกษากันดังนี้

—————————————————

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5276/2562

การใส่ความผู้อื่นต่อบุคคลที่สาม โดยประการที่น่าจะทำให้ผู้อื่นเสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่น หรือถูกเกลียดชัง อันจะเป็นความผิดฐานหมิ่นประมาทตาม ป.อ. มาตรา 326 นั้น จะต้องได้ความว่าการใส่ความดังกล่าวได้ระบุถึงตัวบุคคลผู้ถูกใส่ความเป็นการยืนยันรู้ได้แน่นอนว่าบุคคที่ถูกใส่ความเป็นใคร หรือหากไม่ระบุถึงผู้ที่ถูกใส่ความโดยตรง การใส่ความนั้นก็ต้องได้ความว่าหมายถึงบุคคลใดบุคคลหนึ่งโดยเฉพาะ เมื่อพิจารณาข้อความตามภาพถ่ายแล้ว แม้ไม่มีข้อความตอนใดระบุว่าเป็นโจทก์ แต่ข้อเท็จจริงได้ความว่า โจทก์เป็นอดีตทหาร และเช่าที่ดินจาก บ. ซึ่งอยู่ติดสะพานข้ามแม่น้ำ เพื่อประกอบกิจการร้านอาหาร “พ.” ซึ่งมีเพียงร้านเดียวในจังหวัด และยังมีข้อพิพาทฟ้องร้องดำเนินคดีกับ บ. ด้วย เมื่อได้อ่านข้อความตามภาพถ่ายดังกล่าวแล้ว ก็เข้าใจทันทีว่าบุคคลที่จำเลยกล่าวถึงนั้นหมายถึงโจทก์ และอาจทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่น หรือถูกเกลียดชัง คดีโจทก์จึงมีมูลเป็นความผิดฐานหมิ่นประมาท ตาม ป.อ. มาตรา 326

ความผิดฐานหมิ่นประมาทโดยการโฆษณาตาม ป.อ. มาตรา 328 นั้น ผู้กระทำต้องเผยแพร่ข้อความอันเป็นการหมิ่นประมาทออกไปยังสาธารณชนหรือประชาชนทั่วไป การที่จำเลยส่งข้อความลงในแอปพลิเคชั่นไลน์ มีลักษณะเป็นเพียงเจตนาการแจ้งหรือไขข่าวไปยังเฉพาะกลุ่มบุคคลซึ่งอยู่ในกลุ่มไลน์ดังกล่าวเท่านั้น ยังไม่ถึงกับเป็นการกระจายข่าวไปสู่สาธารณชนหรือประชาชนทั่วไป คดีโจทก์จึงไม่มีมูลความผิดตาม ป.อ. มาตรา 328

—————————————————

สรุปคือ ตามคำพิพากษาฎีกาดังกล่าว เห็นว่า การส่งข้อความในลักษณะหมิ่นประมาทผู้อื่นต่อบุคคลที่สาม ในกลุ่มแอปพลิเคชั่นไลน์ ยังไม่มีมูลความผิดฐานหมิ่นประมาทโดยการโฆษณาตาม ป.อ. มาตรา 328 เนื่องจากกลุ่มแอปพลิเคชั่นไลน์เป็นกลุ่มเฉพาะบุคคลซึ่งอยู่ในกลุ่มไลน์ เป็นกลุ่มเฉพาะยังไม่เป็นการกระจายข่าวไปสู่สาธารณชนหรือประชาชนทั่วไป แต่อย่างไรก็ตาม การส่งข้อความในกลุ่มไลน์ดังกล่าว หากเป็นการหมิ่นประมาทผู้อื่นต่อบุคคลที่สาม โดยประการที่น่าจะทำให้ผู้นั้นเสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่น หรือถูกเกลียดชัง แล้ว ก็ยังคงมีมูลความผิดฐานหมิ่นประมาท ตาม ป.อ. มาตรา 326

The post เรื่องที่ 2 การส่งข้อความในลักษณะหมิ่นประมาทผู้อื่นต่อบุคคลที่สาม appeared first on Suwaniti Law Office.

          ในยุคที่การส่งข้อมูล ข่าวสาร หรือการสนทนาต่างๆ สามารถกระทำได้อย่างรวดเร็ว เพียงแค่คลิ๊กเดียวเราก็สามารถติดต่อสื่อสารกับผู้ที่อยู่ห่างไกลจากเราได้ โดยไม่จำเป็นต้องเห็นหน้าหรือได้ยินเสียง หรือโดยการส่งจดหมายซึ่งต้องใช้เวลานาน เหมือนดังเช่นที่ผ่านมา โดยอาศัยสื่อกลางจากแอปพลิเคชันต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ไลน์ (Line) วีแชต (WeChat) เมสเซนเจอร์ (Messenger) หรือแอปพลิชันอื่นๆ ถ้าเป็นการส่งถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ ถามไถ่สภาพดินฟ้าอากาศ คงจะไม่มีปัญหาอะไร แต่หากการส่งข้อความนั้น เป็นข้อความที่แสดงถึงการแสดงเจตนาไปในทางที่จะก่อ เปลี่ยนแปลง โอน สงวน หรือระงับซึ่งสิทธิ (เจตนามุ่งให้เกิดผลในทางกฎหมาย หรือเจตนาที่จะทำนิติกรรม) แล้วนั้น ข้อความที่ได้ส่งไป จะมีผลประการใดในทางกฎหมาย เรามาลองศึกษาดูจากคำพิพากษาศาลฎีกา ดังต่อไปนี้กันครับ

____________________________________________

          คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2085/2566 ตาม ป.พ.พ. มาตรา 340 โจทก์ส่งข้อความถึงจำเลยผ่านทางแอปพลิเคชันวีแชต ซึ่งข้อความที่โจทก์ส่งถึงจำเลยมีเนื้อหา ความว่า “ตัวเองไม่ต้องคืนเงินพี่แล้วนะ แล้วพี่ก็จะไม่ทวงไม่ทำให้ตัวเองลำบากใจอีก พี่ขอโทษกับเรื่องราวที่ผ่านมา และอยากให้รู้ว่าพี่ยังรักตัวเองอยู่” ข้อความการสนทนาดังกล่าวแสดงให้เห็นว่า โจทก์ไม่ประสงค์จะทวงเงินที่จำเลยยืมไปอีก เป็นการแสดงเจตนาปลดหนี้ให้แก่จำเลย ส่วนที่โจทก์อ้างว่าเป็นการปลดหนี้อื่น ไม่ใช่หนี้จำนวน 105,000 บาท จำเลยยืมไปแล้วยังไม่ชำระคืนให้โจทก์ตามฟ้อง เห็นว่า โจทก์ส่งข้อความทางแอปพลิเคชันไลน์ทวงเงินคืนจากจำเลย และส่งข้อความถึงจำเลยให้เวลาจำเลยคืนเงินภายใน 1 เดือน เมื่อจำเลยมีพยานหลักฐานคือข้อความที่โจทก์ส่งถึงจำเลยทางแอปพลิเคชั่นวีแชต ซึ่งเป็นเวลาภายหลังจากที่โจทก์ทวงเงินคืนจากจำเลยว่าโจทก์ปลดหนี้ตามฟ้องให้จำเลยแล้ว แม้ข้อความจะไม่ได้ระบุชัดว่ามูลหนี้ใดและโจทก์อ้างว่าหมายถึงหนี้จำนวนเล็กๆ น้อยๆ อื่น แต่มูลหนี้ที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยยืมจากโจทก์ก็คงมีเพียงมูลหนี้ 105,000 บาท เพียงอย่างเดียว เมื่อพิเคราะห์ประกอบกับที่โจทก์เบิกความตอบทนายโจทก์ถามเพิ่มว่า โจทก์คบหากับจำเลย ระหว่างที่คบหาก็มีการให้ยืมให้ยืมเงินเล็กๆ น้อยๆ บ้างประมาณ 1,000 ถึง 2,000 บาท บ้าง และให้ทั้งที่เป็นเงินสดและโอนเข้าบัญชี การให้ดังกล่าวเป็นการให้โดยเสน่หา ยิ่งสนับสนุนให้เห็นว่าเงินจำนวนเล็กน้อยที่โจทก์อ้างนั้นเป็นการให้โดยเสน่หาเฉกเช่นคนรักที่คบหากัน ไม่ใช่มูลหนี้อื่นตามที่โจทก์อ้าง และไม่ปรากฎว่าโจทก์นำพยานหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่ามีมูลหนี้ที่จำเลยยืมจากโจทก์จำนวนอื่นอีก แม้การแสดงเจตนาปลดหนี้จะใช้วิธีการส่งข้อความผ่านทางแอปพลิเคชันวีแชต ซึ่งมิใช่การส่งผ่านทางแอปพลิเคชันไลน์ตามที่โจทก์เคยใช้ติดต่อกับจำเลย ก็ได้ความจากคำฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์เองว่า จำเลยตัดช่องทางการติดต่อกับโจทก์ โจทก์ได้ติดต่อจำเลยทางโทรศัพท์แต่จำเลยไม่รับ จึงติดต่อไปทางแอปพลิเคชันวีแชต จึงเชื่อว่าหนี้ที่โจทก์แสดงเจตนาปลดหนี้เป็นหนี้จำนวนเดียวกันกับที่โจทก์ให้จำเลยกู้ยืมตามฟ้อง การส่งข้อความผ่านทางแอปพลิเคชันวีแชตเป็นการสนทนาผ่านระบบเครือข่ายอิเทอร์เน็ต ถือเป็นการส่งข้อมูลทางอิเล็กทรอนิกส์ จึงต้องนำ พ.ร.บ.ว่าด้วยธุรกรรมทางอิล็ทรอนิกส์ พ.ศ. 2544 มาใช้บังคับด้วย เมื่อโจทก์ยอมรับว่าโจทก์ส่งข้อความดังกล่าวให้จำเลยผ่านทางแอปพลิเคชันวีแชต ซึ่งสามารถยืนยันตัวตนโจทก์ได้ ข้อความการสนทนาดังกล่าวจึงรับฟังได้ว่าเป็นการแสดงเจตนาปลดหนี้ให้แก่จำเลยโดยมีหลักฐานเป็นหนังสือตาม ป.พ.พ. มาตรา 340 วรรคสอง ประกอบ พ.ร.บ.ว่าด้วยธุรกรรมทางอิล็ทรอนิกส์ พ.ศ. 2544 มาตรา 7, 8 พยานหลักฐานของจำเลยมีน้ำหนักให้รับฟังได้มากกว่าพยานหลักฐานของโจทก์ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยได้รับการปลดหนี้จากการกู้ยืมเงินตามฟ้องแล้ว จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดชำระหนี้แก่โจทก์

____________________________________________

หมายเหตุ       1. ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

                   มาตรา 340 “ถ้าเจ้าหนี้แสดงเจตนาต่อลูกหนี้ว่าจะปลดหนี้ให้ ท่านว่าหนี้ก็เป็นอันระงับสิ้นไป

                   ถ้าหนี้มีหนังสือเป็นหลักฐาน การปลดหนี้ก็ต้องทำเป็นหนังสือด้วย …”

                   2. พ.ร.บ.ว่าด้วยธุรกรรมทางอิล็ทรอนิกส์ พ.ศ. 2544

                   มาตรา 7 “ห้ามมิให้ปฏิเสธความมีผลผูกพันและการบังคับใช้ทางกฎหมายของ ข้อความใดเพียงเพราะเหตุที่ข้อความนั้นอยู่ในรูปของข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์”

                   มาตรา 8 “ภายใต้บังคับบทบัญญัติแห่งมาตรา 9 ในกรณีที่กฎหมายกำหนดให้ การใดต้องทำเป็นหนังสือ มีหลักฐานเป็นหนังสือหรือมีเอกสารมาแสดง หรือกำหนดผลทางกฎหมาย กรณีไม่ทำเป็นหนังสือ ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือหรือไม่มีเอกสารมาแสดง ถ้าได้มีการจัดทำข้อความขึ้น เป็นข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ที่สามารถเข้าถึงและนำกลับมาใช้ได้โดยความหมายไม่เปลี่ยนแปลง ให้ถือว่า ข้อความนั้นได้ทำเป็นหนังสือ มีหลักฐานเป็นหนังสือหรือมีเอกสารมาแสดงตามที่กฎหมายกำหนด  …”

สรุป     1. ข้อความที่โจทก์ส่งถึงจำเลยมีเนื้อหา ความว่า “ตัวเองไม่ต้องคืนเงินพี่แล้วนะ แล้วพี่ก็จะไม่ทวงไม่ทำให้ตัวเองลำบากใจอีก พี่ขอโทษกับเรื่องราวที่ผ่านมา และอยากให้รู้ว่าพี่ยังรักตัวเองอยู่” ข้อความการสนทนาดังกล่าวแสดงให้เห็นว่า โจทก์ไม่ประสงค์จะทวงเงินที่จำเลยยืมไปอีก เป็นการแสดงเจตนาปลดหนี้ให้แก่จำเลย จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดชำระหนี้แก่โจทก์

          2. การส่งข้อความผ่านทางแอปพลิเคชันวีแชตเป็นการสนทนาผ่านระบบเครือข่ายอิเทอร์เน็ต ถือเป็นการส่งข้อมูลทางอิเล็กทรอนิกส์ ข้อความการสนทนาดังกล่าวจึงรับฟังได้ว่าเป็นการแสดงเจตนาปลดหนี้ให้แก่จำเลยโดยมีหลักฐานเป็นหนังสือ

The post บทความเคสตัวอย่างเรื่องที่ 1 appeared first on Suwaniti Law Office.